Muzyka klasyczna - moja propozycja dla Mam

Chyba każdy z nas słyszał, że rozwój dziecka wspomaga muzyka klasyczna. Mówi się, że już w ciąży warto w ten sposób umuzykalniać dziecko, a tym bardziej kiedy przyjdzie już na świat. Dlatego powstało tak wiele kołysankowych płyt, które zawierają wybór spokojnych utworów wielkich kompozytorów. Ja zawsze miałam problem z muzyką klasyczną, bo choć uznaję jej ogromną wartość i kunszt, to najczęściej zwyczajnie mi się ona nie podoba (może z paroma wyjątkami). Lubię słuchać muzyki jako tła do różnych czynności: sprzątania, gotowania, jazdy samochodem. Klasyki wydają mi się mało energetyczne, a czasem wręcz zbyt mocne i agresywne. 

Ale jakiś czas temu odkryłam grupę Piano Guys, która robi najpiękniejszą muzykę ever! (przynajmniej moim zdaniem). Wykonują utwory znanych kompozytorów, a także tworzą wiele własnych aranżacji kawałków popularnych, oczywiście wszystko na fortepian i wiolonczelę. Do tego przeurocze filmiki z pięknymi widokami, albo śmiesznymi scenkami. Uwielbiam!

Niech to będzie moja propozycja dla Wszystkich Mam:) A poniżej przykład:

Trzynasty tydzień w roli matki

Moja córeczka skończyła już 3 miesiące. Jest zdrowym i pogodnym dzieckiem. Uśmiecha się szeroko i świadomie. Gada już po swojemu. Raz nawet w pogoni za uciekającym smoczkiem odwróciła się z pleców na brzuszek. Innym razem chwyciła mocno wiszącą nad Nią zabawkę i ciągnęła z radością. Ale niestety te cudne i sielankowe chwile znów psują problemy z jedzeniem i snem... Mała od urodzenia je przez kapturki. Nie miała problemu ze złapaniem ich i ładnym ssaniem. Próby łapania samej piersi są nieskuteczne, męczące dla Niej i dla mnie. Kobieta od laktacji powiedziała, że jedzenie w ten sposób nie wpływa na ilość przepływającego pokarmu, wiele kobiet karmi tak dzieci, więc nie widzę sensu męczenia się usilnym przystawianiem do gołej piersi. Aż tu nagle znów przyszły dni, kiedy Mała zaczyna krzyczeć już gdy tylko układam Ją na poduszce do karmienia. Łapie pierś z kapturkiem i jeśli się przyssa, to pije nieźle jakieś 3-5 minut. Potem się odrywa, by w ciągu sekundy znów szukać cyca, łyknąć kilka razy i znów puścić i płakać w poszukiwaniu piersi. I taka "zabawa" trwa 10-15 minut, po czym gdy nie chce Jej się wyciągać słabiej lecącego mleka przekładam Ją do drugiej piersi, przy której sytuacja się powtarza. I nie wiem, czy opróżnia jedną pierś do końca, czy się leni i nie chce więcej, ale w większości przypadków gdy ja naciskam pierś to też nic nie leci albo niewiele. Jedzenie kończy marudna. Nie wiem czy najedzona czy nie. Ale jak dostanie smoczka i zajmie się Ją czymś, to nie płacze że chce jeszcze. W ciągu dnia to nie problem, bo jak zapłacze za dwi godzinki o znów podam Jej pierś, ale w nocy... Kiedyś zasypiała o 22 i potrafiła spać do 6 czy 7 rano. Teraz przed północą nie zaśnie, a budzi się już o 5 czasem 4. Zje i zasypia na trzy godziny, żeby rozpocząć dzień około 9. Gdy miała gorszą noc odsypia w ciągu dnia. Po spacerze mogłaby spać po 7 godzin! I nawet jak Ją wybudzę, to za godzinę marudzi i jest senna. To wygląda trochę jak by Jej się dzień z nocą pomieszały. Tylko jak tu naprawić sytuację, jeśli nie da się Jej przetrzymać żeby nie zasnęła, ani zmusić do zasypiania przed północą? Jest kąpiel, przygaszone światło, cisza i spokój, ja kładę się spać obok, dostaje pierś i butlę z mlekiem modyfikowanym - wszystko jak zwykle. I co, kilka dni temu wystarczało Jej to do przespania nocy? Pediatra ze wzglęu na kiepskie wypróżnianie się kazał odstawić sztuczne mleko. Próbowałam położyć Ją wieczorem spać po samej piersi, to owszem zasnęła bardzo ładnie, ale na 15 minut. Wrrrrr..... ja też potrzebuję snu! Ah, dodam, że Mała waży 5,5 kg. No zwariować można.

A teraz kiedy to piszę, drzemka Małej (obudziła się i najadła około 9), przeciąga się od godziny 10.30 do 13.00!!! A gdzie spacer? Biorę dwa głębokie oddechy i pozwalam Jej spać dalej, tłumacząc sobie nocne rozdrażnienie i poranne odsypianie wczorajszymi podróżami po lekarzach (kontrola u pediatry i babci ortopedy). Zobaczymy co będzie dalej...

ZUPA KREM Z DYNI I MARCHWI

Pozostajemy w klimacie zup :) Idealnych na taką paskudną pogodę. Gorących i sycących. Ta nie jest już tak szybka jak ta z cukinii, ale warto spróbować.  Ja kupiłam mrożoną dynię w kostkach, bo takiej świeżej już chyba nie ma w sklepach. Dodałam też opakowanie mrożonej marchewki w kostkach. Wrzuciłam je do garnka, podlałam wodą i dodałam dwie łyżki masła. Dodałam posiekaną cebulę. W kubku rozrobiłam łyżkę bulionu wegetariańskiego (staram się nie używać klasycznych kostek rosołowych), dolałam do warzyw. Doprawiłam solą i słodką papryką. Gotowałam do miękkości i po ostudzeniu zblendowałam na kremową konsystencję. Słonecznik miałam uprażyć, ale zabrakło mi czasu, więc do zupy (do miseczki) trafił taki prosto z opakowania. Pyszne! Można jeszcze dodać imbir, jeśli ktoś lubi. Efekt rozgrzewający murowany :) 

Harvard dla dzieci? Przesada!

Witajcie!

Jakiś czas temu, spacerując po Warszawie znalazłam baner reklamujący przedszkole o znaczącej nazwie Mini Harvard. Oczywiście początkowo rozbawiło mnie to skojarzenie, bo gdzież maluchom do studentów renomowanej uczelni. A niedawno odkopałam zdjęcie na komputerze i trochę się przestraszyłam. Wiem, że nazwa przedszkola miała przede wszystkim intrygować, pokazywać wysokość standardów i przyciągać wzrok, ale czy nie jest to za dużo? Czy nie przesadzamy z edukowaniem naszych dzieci od najmłodszych lat? Zapisywaniem ich na miliony wyczerpujących zajęć, języków, warsztatów i lekcji? Pewnie, że chcemy dla nich jak najlepszą przyszłość, dobrą pracę i wysoki status życia. Ale wydaje mi się, że w świecie, gdzie znaczna część absolwentów studiów jest bezrobotna, łączenie edukacji z karierą zawodową nie jest już wcale oczywiste. Liczą się inne rzeczy. Zdolności interpersonalne, umiejętność komunikacji, pewność siebie i wewnętrzna siła przebicia. A tego dzieci uczą się w rodzinie i od rodziców, czerpiąc wzorce z ich przykładów. No i jeszcze jedno, może najważniejsze pytanie: gdzie się podziało beztroskie i szczęśliwe dzieciństwo? 

zaintrygowana i trochę przestraszona tym do czego zmierza świat - Justyna

Dwunasty tydzień w roli matki

To był cudowny rok. Bardzo trudny, ale naprawdę wyjątkowy. Dziewięć miesięcy noszenia dziecka pod sercem, a teraz kolejne dni pełne wrażen, gdy Mała jest już z nami. Przed Nią i przed nami kolejne lata. I tylko od nas samych zależy, jakie to będą dni... Po tych prawie trzech miesiącach spędzonych wspólnie z dzieckiem mogę powiedzieć jedno - dzieci są dla odważnych i szalenie cierpliwych. I można przeczytać stertę poradników, a życie i tak wszystko weryfikuje. Niektóre mamy piszą, że ich życie wywróciło się do góry nogami. Ja staram się mieć czas na prawie wszystko co robiłam do tej pory. Problem jest tylko z energią i ochotą. Szeroko rozumiana opieka nad dzieckiem wysysa czasem wszelkie siły witalne. Niezliczone ilości razy gdy podaję Jej ciągle wypadającego z buzi smoka, gdy budzę się w nocy żeby przykryć ją kołderką, gdy siedzę zdrętwiała nad łóżeczkiem i głaszczę Ją po policzku, a ona wcale nie chce zasnąć, albo noszę na rękach rozhisteryzowaną powtarzając w kółko "ciiiiii..." i "szsz...." - to wszystko sprawia, że mam ochotę drzemać całymi dniami i mogłabym kłaść się spać po dobranocce. No i jak tu "ładować akumukatory" ? Przecież tyle jeszcze przed nami... Jak na razie pomagają długie spacery na świeżym powietrzu i pilates, na który mój mąż wyrzuca mnie z domu dwa razy w tygodniu... bo zebrać się na takie wyjście strrrrasznie ciężko :) 

Najważniejsze to nie planować

Wczoraj, na babskim spotkaniu, koleżanka, która ma półrocznego synka, podzieliła się z nami bardzo ciekawym spostrzeżeniem. Na pytanie jak sobie radzi z dzieckiem i byciem mamą odpowiedziała:

Najważniejsze to nie planować. Jak sobie zaplanuję mnóstwo rzeczy, które danego dnia mam zrobić, czy załatwić to najprawdopodobniej nic z tego nie wyjdzie. Okaże się, że dziecko nie chce jeść wtedy kiedy miało, na spacerze marudzi, albo w ogóle nie udaje się z nim wyjść, a co dopiero zrobić zakupy, czy odwiedzić pocztę. Pod koniec takiego dnia jestem zmęczona i sfrustrowana kładę się spać z poczuciem, że straciłam cały dzień i nic mi się nie udało zrobić. Ale jeżeli będę elastyczna i nie zaplanuję wszystkiego co do minuty, to nagle okazuje się, że w czasie drzemki małego mogę zrobić pranie, ugotować obiad, podczas spaceru zrobić zakupy i pogadać z kumpelą przez telefon, a po powrocie poczytać książkę, obejrzeć film, czy nawet wziąć relaksującą kąpiel. Po prostu dostosowuję się do bieżących potrzeb dziecka i nagle się okazuje, że między karmieniami  mam mnóstwo czasu dla siebie i udaje mi się naprawdę efektywnie go wykorzystać".

Czy Wy też tak macie?  

ZUPA KREM Z CUKINII

Tym razem coś dla tych, którzy nie powstrzymali się w Święta przed obżarstwem i marzą teraz o lekkich przekąskach, czyli dla nas wszystkich :) A nawet dla tych, którym stres pomógł zrzucić kilka kilogramów... Wybieramy dwie cukinie, dokładnie je myjemy, odkrajamy końcówki, kroimy na małe kawałki (razem ze skórką i miąższem), wrzucamy do małego garnka i zalewamy wodą. dodajemy łyżkę masła (albo masła klarowanego), szczyptę soli i szczyptę tymianku. Gotujemy 5-10 minut, do miękkości. Mieszamy, studzimy i blendujemy na kremową konsystencję. Prawda że proste? Taką zupę popijam sobie w ciągu dnia w kubku zamiast herbaty. Pyszna, sycąca i rozgrzewająca. Polecam!